Re-integratie en privacy: onduidelijkheid is beneden de maat van een rechtsstaat

Er is een uitvraag gaande onder stakeholders over de AP-beleidsregel ‘de zieke werknemer’. Althans, dat meldt minister Dekker van Rechtsbescherming.

Hij is in het kabinet  verantwoordelijk voor de wetgeving Uitvoering van de (Europese) Algemene Verordening Gegevensbescherming. Bij de kamerbehandeling in mei 2018, nam hij een motie over naar aanleiding van velerlei zorgpunten. Zo hadden werkgevers flink aan de bel getrokken over  ‘de knel van werkgevers tussen re-integratieplicht en het niet mogen verwerken van relevante informatie van werknemers’. Dekker beloofde de de Kamer te informeren over “.. aanpak, zo nodig door middel van nieuwe wetgeving” van aspecten als “de verwerking van gezondheidsgegevens van werknemers in geval van ziekte”. De werkgeversorganisaties toonden zich toen hiermee tevreden.

Op 1 april kwam de minister eindelijk met zijn rapportage. In essentie zegt hij, zo lijkt het tenminste: werkgever en werknemer kunnen als volwassen mensen met elkaar spreken, de bedrijfsarts adviseert zo nodig. De KoM-nieuwsbrief van maandag 29 april geeft een analyse. De tekst van de bewindspersoon lijkt ruimhartiger dan de omstreden beleidsregel van de AP. Belangrijk verder: de bewindspersoon meldt dat een uitvraag gaande is onder stakeholders over de AP-beleidsregel ‘de zieke werknemer’. Nieuwe ronde, nieuwe kansen?

Op LinkedIn is inmiddels een stevige discussie gaande. Wat betekenen de woorden van de minister, moet de AP diens opvatting meewegen, water bij de wijn doen? We hebben als KoM meermalen ook de strikte interpretatie van de AP gehekeld. Deze stelt het veld voor complexe opgaven*. De AP hult zich in stilzwijgen. Integere pogingen van beroepsbeoefenaren, om re-integratie en medische privacy te verenigen, leven onder de dreiging van beboeting. Dat mag niet blijven voortduren, dat is beneden de maat van een goede rechtsstaat, waar een minister van rechtsbescherming verantwoordelijkheid voor draagt …

* Een voorbeeld van hoe het veld zich inspant – met blijvend succes? – voor een werkbare situatie leest u in een veelomvattend betoog van KoM-lid Elianne van Veelen. We plaatsen het hier.

Ik heb bij deze discussie al heel lang de indruk dat er langs elkaar heen wordt gepraat en dat terminologie door elkaar wordt gehaald.

Nader toegelicht:

1. volgens de AP mogen werkgever en werknemer niet oordelen over de (mate van) arbeidsongeschiktheid en (dus) mogen zij niet zonder tussenkomst van een bedrijfsarts beperkingen en mogelijkheden vastleggen.

2.Het goede gesprek tussen werkgever en werknemer staat centraal, waarbij de werknemer primair aangeeft welke functies, taken of werkzaamheden hij denkt te kunnen verrichten.

De goede lezer en luisteraar ziet/hoort het verschil in terminologie. Omdat het uiteindelijk op hetzelfde neer komt, wordt volgens mij de denkfout gemaakt dat de terminologie uitwisselbaar is. Maar nee! De begrippen ‘beperkingen en mogelijkheden’ zijn door de AP gemedicaliseerd en worden als gezondheidsgegevens gezien. De begrippen ‘taken, functies en werkzaamheden’ hebben die uitleg niet gekregen. En dus mogen die wel zonder tussenkomst van een bedrijfsarts worden besproken en vastgelegd.

Verder verduidelijkt in een praktijkvoorbeeld: Jan heeft zijn enkel gebroken en kan daardoor zijn werk als magazijnmedewerker niet doen (want daarbij moet hij staan en lopen en dat gaat nu niet). Zittend werk gaat wel. Jan spreekt met zijn leidinggevende en ze bedenken samen dat hij achter de receptie kan zitten en dat hij op de administratie orders kan invoeren. Als de werkgever nu zou vastleggen: 1. Jan kan niet staan en lopen en we hebben afgesproken dat hij zittend werk gaat doen; 2. Jan kan nu zijn eigen werkzaamheden niet uitvoeren en hij gaat daarom de komende twee weken orders invoeren op de administratie; Dan is in geval 1 sprake van iets wat niet mag en in geval 2 iets wat wel mag worden vastgelegd. Het komt op hetzelfde neer in de praktijk, maar je schrijft het anders op.

Laten wij als professionals verder aan de slag gaan met die verschillende terminologie in plaats van klagen dat iets niet werkbaar is en nieuwe regelgeving behoeft. Wij kunnen onze klanten hierbij helpen. We hebben ze jaren geleden verteld dat ze medische zaken niet mochten opschrijven maar beperkingen en mogelijkheden wel. Dat is gelukt. Nu moeten we gaan uitleggen dat dat zonder bedrijfsarts ook niet meer mag maar taken, functies en werkzaamheden wel opgeschreven mogen worden. Met de juiste begrippen/terminologie is de WVP nog steeds werkbaar.

Brief Dekker, externe link: https://www.rijksoverheid.nl/ministeries/ministerie-van-justitie-en-veiligheid/documenten/kamerstukken/2019/04/01/tk-eerste-ervaringen-met-de-uavg

Be the first to comment on "Re-integratie en privacy: onduidelijkheid is beneden de maat van een rechtsstaat"

Leave a comment

Your email address will not be published.


*